Gercek bir mektubudur,sahibine ulasamadi
Bu, sana yazdığım sonra defalarca okuduğum ardından beğenmediğim ve sonunda yırtıp attığım mektuplardan bir tanesi.
Yıllar önce halletmem gereken şeyi yani seninle iki kelime olsun konuşmayı sana “seni anlayamayacak kadar, seninde anlayamayacağın kadar çok seviyorum peki senin beni sevme ihtimalin varmı?” diyebilmeyi beceremedim ve sonunda ortaya bu mektup çıktı.
Hiç kimselerden soramadığım seni belki hiç bulamayacağım, belki sen bu yazdıklarımı hiç okumayacaksın. Ben herşeye rağmen seni bulma umudumdan hiç vazgeçmedim, vazgeçmeye de hiç niyetim yok. Birgün zihnime kazınmış o halinle karşıma çıkacaksın ama o sefer seni gördüğümde donup kalmayacağım, gitmeni seyretmeyeceğim seninle konuşacağım.
Yıllar geçti seni görmeyeli ama ben seni hiç unutamadım çünkü sen heryerdesin, baktığım her yüzde, dinlediğim her şarkıda, seyrettiğim her filmde, yalnız kalıp gözlerimi kapattığımda hep sen hep seni birgün görme hayali var. Seni bulamamak, seni arayamamak, seninle birkez olsun konuşamamak öyle ağrıma gidiyor ki… seni hiç tanımamış olmama sadece adını ve yüzünü bilmeme rağmen seni neden böyle bu kadar seviyorum diye çok kızdım kendime, çok ağladım şu ağlanacak birçareliğime…
En kötüsüde seninde beni bir ihtimal sevebileceğin zannına kapılıp sana her geçen gün biraz daha bağlanmak. Gerçekten böyle birşez olabilir mi? Sende beni sevebilir misin?
Bu yaptığımı çılgınca, çocuksu, saçmasapan, bencilce gözü senden başkasını görmeyen bir delice bir duygu ve hatta mantıksız birşey olarak görebiliırsin belki. Mantık nedir bilmiyorum ama mantıksızlığın ne demek olduğunu anlatayım sana ; seni yani o tasvir edemediğim kızı, o sevdasının beni hiç terketmediği güzel kızı yüreğimde öldüremesem de beynimde öldürüp herhangi biriyle evlenmek ve doğacak ilk kız çocuğuna senin adını vermek ve o ismi her duyduğumda derin bir ah çekip ‘keşke’ demek yada bir ömrü günah olur diye intihar etmeden sadece yaşıyor olmak için bol acılı şarkılarla, dünyaya ve her canlıya bana istediğimi en azından istediğimi vermediler diye kin kusarak tam anlamıyla boktan bir şekilde yaşamak. Yok yok mantık denilen şey bu olamaz, olmamalı…
Seni neden sevdiğimi çok sordum kendime kimsin yada nesin sen benim için diye… lise aşkım? Uzanamadığım ciğer? Ayrıcalık? İmkansız olduğu için sevilen biri? Ömrümde sevdiğim sevebileceğim tek insan? Gelip geçici ama çook uzun süren bir heves? Umudum ve ümidim? Hangisisin bilmiyorum bu sorumun cevabı sende sadece sende…
Eğer Aşk diye bir şey varsa benim sana karşı hissettiğimin adı kesinlikle aşk ve yine eğer insan gerçekten bir kere aşık oluyor, bir başkasını gözü gerçekten görmüyorsa korkarım ben o hakkımı senden yana kullandım ve sana aşık oldum yada öyle sanıyorum…
Bu yaptığıma suç denilirse bilki tek suçlu ben değilim sende istemeden de olsa bu suça yani ‘sana musallat olduğumu düşünmene’ ortak oldun sevgili suç ortağım. Farzedelim ki ben ne yaptığımı bilmiyordum peki sana ne oldu ki gelipte bana en azından ‘şu dünyada bir sen birde ben kalsak seni yinede sevmem’ demedin neden?
Şu an senin benim gözümde ne kadar önemli, ne muhteşem bir varlık olduğunu anlamana, bilmene imkan yok yemin ediyorum. Hayal kırıklığına uğrarsam senin yerine ne koyarım , hayatımın yaşamın anlamı haline gelen sen olmassan yada en korktuğum ‘hiç’ olmadıysan ne yaparım hiç bilmiyorum inan.
Kızma bana ne olur çünkü ben yıllardır kendime kıymaktan kendime kızmaktan bıktım usandım. Senden beklediğim beni anlaman…
Olur ya yazdıklarımı gün gelir okursun o zaman benimle en azından konuşacak, en azından bana kendini anlatacak beni bitkisel hayat durumundan kurtaracaksın değil mi? değil mi ömrümün cezası?
Benimle konuşmanı bekleyeceğim bilki sana yalvarıyorum ne olur gel…
|
Ana Sayfa
Yorumlar
